Tulo Ka Hinumdoman

By: Merlie Alunan

Karon nia na gayud ang bagyo naghadyong sa akong alimpupud-an. Gipanghuboan sa hangin og pal-ak ang kakahoyan, gibugha ang mga sanga, gipang-ibot ang mga punoan. Gidagmalan sa hangin ang mga kasagingan, kalubin-an, kahumayan nga mao pay pagbanay. Kaha kun ang usa ka tawo di makapasalipod, pusak-pusakon gayud sa hangin ang iyang kalawasan, pagabulagon ang unod sa kabukogan, unya ibanda-banda kini, morag abog ra sa kagaan. Di matupngan ang kamangtas sa hangin niining bagyoha. Gihawan niini ang mga iskwater daplin sa kabaybayonan, gipanglabnot ug gipanglupad ang mga atop sa kabalayan, gibungkag ang mga huyang nga bungbong, gipakurog ang mga pader ug salog nga semento. Unya mialimbukad ang dagat nga gikuraw sa hangin, mialsa ang tubig, mipusdak sa kabaybayonan, kabalayan, kadalanan, way gipili. Gilad-ok sa dagat ang siyudad, ug giluwa ang iyang nangadugmok nga tul-an.

Even now I could hear the wind whirling at the top of my head. It is peeling off the barks, twisting the branches, uprooting the trees. It is assaulting the clumps of bananas, coconut groves, ricefields just starting to bloom. If a person were to be caught without shelter in this wind, he would be ground to pieces, it would pick the flesh out of his bones and blow him, light as dust, all over. Nothing could equal the savagery of that storm.. It cleared the slums along the beach area, pulled off the roofs of houses, be they of metal or grass,  pulverized the frail walls of wood, even cement walls and floors trembled in the force of its blows. And then stirred by wind, the sea boiled up, the waters rose and crashed on the banks, the villages, the streets. The sea swallowed the city and spat out again its broken bones..